Translate

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

1η ημερίδα "Αλλάζοντας τον κόσμο μέσα από την Τέχνη" (φωτογραφίες)

.

Στις 29 Ιανουαρίου 2016 το ΔΙΚΤΥΟ ΤΕΧΝΗΣ και ΔΡΑΣΗΣ διοργάνωσε την ημερίδα :ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ
Για ένα απόγευμα, ένωσαν τις δυνάμεις τους και τη φωνή τους καλλιτέχνες, εκπαιδευτικοί, ακτιβιστές, εργαζόμενοι στις κοινωνικές-ανθρωπιστικές επιστήμες, γονείς, μαθητές και όσοι γενικά ενδιαφέρονται για την ανθρωπιστική παιδεία, κάτω από τον κοινό στόχο της διάχυσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσα από την Τέχνη.

Αρχικά μίλησαν τα μέλη της ομάδας όπου παρουσίασαν τους στόχους και τις δράσεις που εχουν οργανωθεί μέχρι στιγμής σε χώρους ευπαθών ομάδων.

Στη συνέχεια θεωρητικοί, παιδαγωγοί και συνάδερφοι καλλιτέχνες και εκπαιδευτικοί μοιράστηκαν καλές ιδέες και πρακτικές μαζί μας.


Η βραδιά έκλεισε με την παρουσία μιας Μαμάς της Αναστασίας Σταμπουλοπούλου όπου μοιράστηκε μαζί μας τις δυσκολίες ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Ευχαριστούμε  τους παρακάτω εισηγητές και φίλους για την συμμετοχή τους στην ημεριδα:

 -Κώστα Θεριανός- Εκπαιδευτικός, Δρ. Επιστημών της Αγωγής.

-“Κριτική παιδαγωγική, Τέχνη και Σχολείο”
 -Στέργιος Μάτης μέλος της οργάνωσης Θετική φωνή.
-“Ζωγραφίζοντας τις φυλακές του Κορυδαλλού”
-“Ενώνοντας τη φυλακή με ένα σχολείο».

-Νάσια Χολέβα-Θεατροπαιδαγωγός
- "Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση: η δημιουργία του, στόχοι και προοπτικές"
-"Ο Augusto Boal & το Θέατρο του Καταπιεσμένου: εξωστρέφεια και αλληλεπίδραση σε μια πρόβα ζωής"

-Δέσποινα Σακουλογέωργα, Νηπιαγωγός – ΕΚΠΑ, MSc, Υπ. Διδάκτωρ ΠΤΕΑ, ΠΘ, διαχειρίστρια της Reggio Inspired Greece
-«Παιδιά & Υλικά σε Διάλογο στη Reggio Emilia: από την ενσυναίσθηση στην πολιτισμική νόηση».
-Χαράλαμπος Μπαλτάς,  δάσκαλος ,Υπ. Διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συντάκτης στο περιοδικό «Παιδεία και Κοινωνία».
-«Παιδαγωγική Ομάδα ‘Το Σκασιαρχείο’: παιδαγωγική, κινηματογράφος, συναισθήματα, τυπογραφείο, αρχιτεκτονική και πολιτική» 
-Αναστασία Σταμπουλοπούλου-δικηγόρος:
-«Ζώντας με τον Κώστα στην αυτιστική Ελλάδα














Στέγη Plus+ (εικαστικά εργαστήρια)

15-Φεβρουαρίου 2016
Ξεκινήσαμε εικαστικό  εργαστήριο στο κέντρο φιλοξενίας-ένταξης ασυνόδευτων ανηλίκων προσφύγων Στέγη Plus (+).


Και κάτι πάει πολύ λάθος όταν είσαι 2 μήνες σε μια ξένη χώρα και ξέρεις ήδη να γράφεις το ΡΑΓΙΣΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ στα ελληνικά...
Δεκάξι χρονών παληκαράκι από το Πακιστάν ζωγράφισε το παρακάτω:


Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

Ένα ταξίδι στην Ειδομένη- Open Border Parade

Η Ελένη Καραγιάννη, μέλος του Δικτύου Τέχνης και Δράσης συμμετείχε στην δράση #OpenBorderParade.

Έγραψε τα παρακάτω:

OPEN BORDER PARADE

Είχα την τιμή να είμαι ένα κομμάτι από την εξαιρετική κίνηση του OPEN BORDER PARADE.
Πρόκειται για μια πρωτοβουλία της χορογράφου Βίλμας ΑνδριώτηΗ παρέλαση πραγματοποιήθηκε στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, κοντά στο στρατόπεδο Ειδομένης, στις 19, 20 και 21 Φεβρουαρίου 2016.

Κάπου 30 καλλιτέχνες από όλους τους τομείς της καλλιτεχνικής έκφρασης, δημοσιογράφοι, ρεπόρτερ, αλλά και διάφοροι αλληλέγγυοι από την Ελλάδα, την Κροατία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, τον Καναδά, τη Σουηδία, την Τουρκία ενώσαμε τις φωνές μας μαζί με τις φωνές των εγκλωβισμένων προσφύγων στα σύνορα της Ειδομένης σε ένα μοναδικό αίτημα που ακούστηκε σε όλες τις γλώσσες:


OPEN BORDERS, ΑΝΟΙΚΤΆ ΣΥΝΟΡΑ, حدود مفتوحة , offene Grenzen, , کھلی سرحدیں, vekirî Sîno r, خلاص سرحدونوκ.α

Εκτός από την πρακτική βοήθεια που προσφέραμε(ρούχα τρόφιμα) δημιουργήσαμε ένα καλλιτεχνικό γεγονός διαθέτοντας τα ίδια τα σώματά μας, τα πρόσωπά μας, τη φωνή μας,σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο αξιώνοντας ελεύθερη και ασφαλή διέλευση των προσφύγων που έχουν εγκλωβιστεί στα ελληνικά σύνορα.

Η εκδήλωση περιείχε τα εξής μέρη:

-Χορός και τραγούδι στον τομέα τη Επείγουσας φιλοξενίας της δομής.
-Παιδικό εργαστήριο εικαστικών. Οι ζωγραφιές όλων των παιδιών αναρτήθηκαν πάνω σε σκηνές παραμονής.
-Παρέλαση με του καλλιτέχνες και τους πρόσφυγες. Στην πορεία αυτή παιδιά και ενήλικες κράτησαν το “σεντόνι της Αγάπης” με ζωγραφιές-ευχές των παιδιών του 2 Δ.Σ. Αχαρνών που δημιουργήθηκαν με την εμψύχωση της εικαστικού Ελένης Καραγιάννη και ανάρτησαν πάνω στα κάγκελα της δομής γιρλάντες με μηνύματα παιδιών
-Kατά τη διάρκεια της παρέλασης διάφορα δρώμενα -perfomances έλαβαν μέρος από τους καλλιτέχνες της ομάδας, μεταξύ άλλων της Βίλμας Ανδριώτη, του Frank Panx, κ.α..
-Η παρέλαση κατευθύνθηκε προς στην διπλανή δομή φιλοξενίας διαρκείας, όπου ενώθηκε και με μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων. Στο κέντρο της δομής ακούστηκε το “Σύνορα Ανοικτά- Open Borders, σε όλες τις γλώσσες.
Δεν υπήρχε η δυνατότητα να πλησιάσουμε περισσότερο το σημείο των συνόρων εκείνη την ημέρα.
Η πορεία επέστρεψε στην αρχική δομή όπου έγινε δράση με κουβέρτες υποθερμίας μαζί με τους πρόσφυγες και τους καλλιτέχνες.

Όλη τη δράση έντυσε μουσικά ο Τούρκος συνθέτη Selim Dogru με μουσική που είχε γράψει ειδικά για το event.

Tην επόμενη ημέρα ομάδα καλλιτεχνών κατευθύνθηκε προς τα σύνορα και με τη καθοδήγηση του Κροάτη εικαστικού καλλιτέχνη Petar Grimani δημιουργήθηκε η δράση -performance OPEN BORDER Idomeni GOLDEN PRESENCE  και OPEN BORDER Idomeni THROUGH THE BORDER

Ένα από τα πιο δυνατά σημεία της εμπειρίας ήταν το βιωματικό, καθώς από την Παρασκευή το βράδυ μέχρι την Κυριακή ζήσαμε όπως οι πρόσφυγες. Κοιμηθήκαμε σε βρεγμένες σκηνές, τραφήκαμε με μπισκότα και street food, μείναμε άπλυτοι, βρεγμένοι, κ.α.

Η Εμπειρία ήταν από εκείνες που σε αλλάζουν για πάντα.

Μέχρι να βγει το τελικό υλικό σε μορφή ντοκιμαντέρ που άλλωστε ήταν και ο αρχικός στόχος, μπορείτε να πάρετε μια μικρή εικόνα του Open Border Parade από τις παρακάτω φωτογραφίες.












Photo credits:Petar Grimani 
#OpenBorderParade 

Photo credits:Eleni Kouri
#OpenBorderParade 









Photo credits:Polytimi Charami
#OpenBorderParade 



Photo credits: Aggelos Barai
#OpenBorderParade 




Photo credits:Νίκος Καμπούρης
#OpenBorderParade 






Photo credits: Βασιλική Μιτσινιώτου
#OpenBorderParade 



Photo credits:Polytimi Charami
#OpenBorderParade 






Photo credits:Elien Ronse
#OpenBorderParade 
Photo credits:Elien Ronse
#OpenBorderParade 

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΟΥΚΛΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ “ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΑ” ΠΑΙΔΙΑ

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στο CHILDIT


Κείμενο της Ελένης Καραγιάννη (μέλος του Δικτύου Τέχνης και Δράσης)

Η Μαρία είναι μαθήτρια της Γ` Δημοτικού. Της κάνω το μάθημα των εικαστικών από την πρώτη τάξη. Είναι από εκείνα τα παιδιά που αν και είναι καλή μαθήτρια και πρόθυμη, οι δάσκαλοί της το ίδιο και οι συμμαθητές της, δυσφορούν συχνά όταν είναι κοντά τους. Η Μαρία όλο σηκώνεται, κάνει θόρυβο και όλο ψαχουλεύει την τσάντα, την κασετίνα, ή το κουτί με την ανακύκλωση και συνέχεια χρησιμοποιεί με “λάθος” τρόπο τα πράγματα. Για παράδειγμα, αντί να χρησιμοποιήσει τους μαρκαδόρους για να χρωματίσει , τους ενώνει για να φτιάξει ένα μεγάλο φυσοκάλαμο. Είναι από εκείνα τα παιδιά που σχεδόν πάντα βγαίνει έξω από τα περιγράμματα στην φωτοτυπία ενώ άλλες φορές προτιμά αντί να ζωγραφίσει να αρχειοθετήσει τις μπογιές, τα χαρτιά και τα βιβλία στη βιβλιοθήκη. Της αρέσει πραγματικά αυτό. Θα έλεγα πως βυθίζεται στη ραφιέρα και αφιερώνει όλη την ενέργεια και τη προσήλωσή της για να βρει όλους τους πιθανούς τρόπους και συνδυασμούς που θα μπορούσαν να χωρέσουν τα αντικείμενα μεταξύ τους. Της αρέσει επίσης να πιάνει το πινέλο και να παρατηρεί τη γραμμή που αφήνει με το χρώμα πάνω στο χέρι της και στο πόδι της και στο θρανίο και στο χέρι της συμμαθήτριάς της. Η Μαρία έβαψε και την κόκκινη κούκλα που βλέπετε στην φωτογραφία. Γιατί; Γιατί της φάνηκε ωραία ιδέα. Λίγες μέρες πριν μου είχε ζητήσει να της επιτρέψω να κόψει όλο το χνούδι από ένα λουτρινο αρκουδάκι. Απλά για να δει τι σχήμα θα πάρει. Έτσι μου είπε.
Το κορίτσι αυτό είναι χειμαρρώδες. Είναι σαν τον άνεμο. Δεν στέκει ούτε στιγμή ακίνητο. Δεν στέκει ούτε μια στιγμή ακίνητη και η σκέψη της. Πάντα σε εγρήγορση και πάντα μαγεμένη από όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα, τα υλικά, τους χώρους, τα χρώματα, το φως, τις σκιές που την περιτριγυρίζουν. Όλα έχουν κρυφές δυνατότητες και το μυαλό της συνέχεια σκανάρει τον κόσμο. Και είναι ενθουσιασμένη που ο κόσμος είναι ένα μικρό φλιπεράκι ή σαν εκείνα τα παιχνίδια των νηπίων με τα κουμπιά με τις υφές και τους ήχους που πρέπει οπωσδήποτε να αγγίξει . Σε κάθε της αναπνοή ρουφάει μέσα της τον κόσμο και αυτό που θα μπορούσε αυτός να μετασχηματιστεί στα χέρια της.
Το σύστημα της ψυχιατρικής που βρίσκεται πίσω από το σχολείο για να το “θεραπεύσει” έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως η Μαρία και παιδιά σαν και αυτήν έχουν κάποιο “έλλειμμα”. Την έχει κατατάξει στην κατηγορία των παιδιών ΔΕΠΥ (Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας).Όχι γιατί δεν είναι έξυπνη , απλά γιατί δε μένει ακίνητη για 7 ώρες πάνω σε μια παλιά ξύλινη σχολική καρέκλα.
Οι σχολικές διαταραχές είναι μια μόδα που αν και άργησε, ήρθε και στο δικό μας σχολείο και στην δική μας καθημερινότητα. Γονείς με πιάνουν με αγωνία: “-Ο Γιάννης μου αντιμιλάει. Μήπως έχει κάποια διαταραχή; -Η Κατερίνα τρώει όρθια και ποτέ δεν κάθεται σε καρέκλα, αντίθετα όλο χορεύει Μήπως χρειάζεται να την δει ειδικός; -Ο Κωστάκης είναι πολύ κακός στα μαθηματικά. Μια συνάδερφος μου είπε πως αυτό είναι διαταραχή και πως ξέρει έναν γιατρό που θα τον βοηθήσει να γίνει καλύτερος”.
Σε ακραίες περιπτώσεις γονείς μας φέρνουν μπουκάλια με ΑΤΑΡΑΞ, όπως τους είχε συστήσει κάποιος “ειδικός” για να δίνουμε στο παιδί όταν είναι “ανήσυχο”.
Ξέρω πως τα παραπάνω ακούγονται εξωπραγματικά άλλα αυτά είναι τα “παρασκήνια” της σχολικής ζωής. Και σας μετέφερα μια μικρή μόνο εικόνα . Υπάρχουν και άλλες πιο κακοποιητικές διαστάσεις όπου δάσκαλοι, διευθυντές ακόμα και ολόκληροι σύλλογοι διδασκόντων και γονέων, θα κινητοποιηθούν για να “διώξουν” το “προβληματικό” παιδί.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αγανάκτηση εκείνου του συναδέρφου που χτύπησε το χέρι στο γραφείο και απαίτησε από τον διευθυντή να καλέσει ψυχίατρους για τον 7χρονο υπερκινητικό Κωστάκη έτσι ώστε να προστατευτούμε εμείς (αλλά και η κοινωνία), από την πιθανή εξέλιξή του σε έναν από εκείνους τους έφηβους που δολοφονούν μαζικά τους συμμαθητές τους στην Αμερική.
‘Ίσως να είχε δίκιο ο συνάδερφος αυτός τώρα που το σκέφτομαι. Ίσως όλος αυτός ο περιορισμός και η καταστολή της παιδικής ηλικίας που βίωσε η Αμερική τις προηγούμενες δεκαετίες με την εμμονή στις σχολικές διαταραχές και το περιβόητο bullying, να γέννησε τελικά ,ως μόνο και φυσικό διέξοδο, τον θυμό και το μίσος σε περιπτώσεις παιδιών που δέχθηκαν τη μεγίστη απόρριψη από ένα σύστημα που τα κατέταξε χωρίς ενοχές, στην κατηγορία: ΤΑ ΑΧΡΗΣΤΑ ,ΑΡΡΩΣΤΑ και ΜΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ.
Μία από τις αλήθειες που μας έχουν κρύψει είναι πως ΟΛΟΙ οι παιδαγωγοί μίλησαν για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που επιτρέπει στο παιδί να εκφραστεί ελεύθερα, το οποίο χρησιμοποιεί την ΤΕΧΝΗ στον πυρήνα της διδασκαλίας. Όχι ως καλλιτεχνία ή χαλαρή απασχόληση. Μίλησαν για την Τέχνη ως το βασικό παιδαγωγικό εργαλείο που εκπαιδεύει το παιδί σε έναν αναλυτικό, κριτικό και δημιουργικό τρόπο σκέψης.
Η άλλη αλήθεια που μας έκρυψαν επίσης είναι πως τα παιδιά αυτά διαισθάνονται και καταγράφουν στον σκληρό δίσκο της αυτοεκτίμησης, την αξιολόγηση που τους γίνεται. Και μεγαλώνουν με ένα αφόρητο φορτίο αναξιότητας. Ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς τους μη λειτουργικούς αλλά τυχερούς μαθητές γιατί στο δρόμο μου βρέθηκαν 1 -2 δάσκαλοι που “κατάλαβαν” το είδος μου. Μπορώ να επιβεβαιώσω ωστόσο πως χρειάστηκε πολύ πείσμα, πένθος, ματαίωση, διάβασμα, αντίδραση και πολλές συνεδρίες για να καταλάβω πως δεν είμαι εγώ το λάθος αλλά ο κόσμος που δεν αγαπάει τους διαφορετικούς.
Δεν τα γράφω όλα αυτά για να αγανακτήσετε με αυτούς τους γονείς και εκείνους τους εκπαιδευτικούς. Πριν πετάξουμε την πέτρα ας αναλογιστούμε πως τελικά όλοι είμαστε συνένοχοι σε αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα, είτε γιατί το ανεχόμαστε είτε γιατί το συντηρούμε. Έχουμε ευθύνη και ίσως να μας εξυπηρετεί ως γονείς και δασκάλους γιατί δεν χρειάζεται να αλλάξουμε εμείς, αλλά τα παιδιά.
Ναι αυτό το εγωκεντρικό, ναρκισσιστικό και κακοποιητικό σύστημα φτιάχνει γιορτούλες και φιέστες για την Αποδοχή του διαφορετικού και το αντιρατσιστικό μήνυμα αλλά μέσα στις τάξεις αναγνωρίζει ως ψυχικά υγιείς μόνο εκείνους τους μαθητές που καταφέρνουν να καθίσουν ακίνητοι στο θρανίο τους για 7 ώρες, ενώ καλλιεργεί πειθήνιους και σε όλα πρόθυμους ανθρώπους χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς θέληση,έκφραση και γνώμη. Αυτός ο ευνουχισμός επισφραγίζεται μέσα στο άβατο της ελληνικής οικογένειας
Μέσα σε όλη αυτήν την τάξη και την ασφάλεια που μυρίζει φορμόλη, όσοι έχουν αυτιά θα ακούσουν τη βουβή κραυγή αυτής της γενιάς παιδιών που κραυγάζει:
ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΖΩΝΤΑΝΟ ΠΛΑΣΜΑ!!!!!!!!!!!!!!!