Η γνωριμία με την Fat Fatale της Στέλλας Αντωνιάδου.

H Στέλλα Αντωνιάδου είναι εικαστικός και ασχολείται με την ζωγραφική. Πιο συγκεκριμένα με την εικονογράφηση, το σκίτσο και τα comics. Είναι απόφοιτος της σχολής ΑΚΤΟ στο τμήμα σκίτσο/comics/cartoon, αλλά και της σχολής καλών τεχνών της Φλώρινας. Χρησιμοποιεί μέσα παραδοσιακά αλλά και ψηφιακά σκοπεύοντας στο μέλλον να επεκταθεί περαιτέρω στις ψηφιακές μορφές τέχνης. Η πρώτη γνωριμία του Δικτύου με την καλλιτεχνική της δουλεία έγινε μέσω των ιστοριών της πληθωρικής Fat Fatale που μοιράζεται η ίδια στην προσωπική της σελίδα.

“Μια από τις βασικές θεματικές που με απασχολούν στο έργο μου είναι οι διατροφικές διαταραχές. Αυτό ξεκίνησε από την περίοδο που δούλευα τα έργα για την πτυχιακή μου έκθεση στην σχολή καλών τεχνών. Το θέμα της έκθεσης αυτής ήταν το δίπολο "παχυσαρκία-ανορεξία". H σύγκριση των δύο καταστάσεων στα κοινά και στις διαφορές τους, η παρουσίαση αυτών των σωματότυπων, τους οποίους ο περισσότερος κόσμος δεν έχει συνηθίσει να βλέπει γυμνούς, αλλά και ο προβληματισμός σχετικά με το πως η κοινωνία αντιμετωπίζει τους ανθρώπους με αυτά τα χαρακτηριστικά.”

“Προσφάτως έχω επικεντρωθεί στο θέμα της παχυσαρκίας. Συγκεκριμένα στην καθημερινότητα των παχύσαρκων ανθρώπων και κυρίως των γυναικών. Αυτό το θέμα πραγματεύεται μια καινούρια σειρά comics που σχεδιάζω. Κεντρική ηρωίδα είναι η Fat fatale η οποία αντιπροσωπεύει όλες τις γυναίκες με λίγα ή πολλά παραπάνω κιλά. Πώς είναι η καθημερινότητα μιας υπέρβαρης γυναίκας σε όλους τους τομείς της ζωής της. Ο ρατσισμός που αντιμετωπίζει καθημερινά και τα πρότυπα "ομορφιάς" που επιβάλλονται από τα διάφορα μέσα και άλλα σχετικά ζητήματα. Η διάθεση στις ιστορίες είναι πάντα χιουμοριστική και αυτοσαρκαστική. Οι δε ιστορίες κινούνται μεταξύ φαντασίας, υπερβολής και αλήθειας. Σκοπός μου είναι με τις ιστορίες της Fat Fatale οι αναγνώστες να γελάσουν πολύ και να προβληματιστούν ακόμα περισσότερο.” 

Η τέχνη και εν προκειμένω τα comics είναι ένα ελκυστικό εργαλείο για να συζητηθούν - διερευνηθούν τέτοια ζητήματα και να αναζητηθούν τρόποι για να καλλιεργηθεί η εν συναίσθηση και η αποδοχή από το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Ας βοηθήσουμε την Fat Fatale  και την δημιουργό της να μεταφέρουν το μήνυμα τους σε περισσότερους.
 

Δείτε :
την σελίδα της Fat Fatale εδώ  
την προσωπική σελίδα της Στέλλας Αντωνιάδου εδώ ή ακολουθήστε την στο Facebook.
Έχετε κάποια πρόταση; Μη διστάσετε να τη συζητήσετε μαζί της!

Ανοικτό κάλεσμα για συμμετοχή στα εργαστήρια δημιουργικής απασχόλησης προσφύγων στον Ελαιώνα.

Αγαπητοί φίλοι. Ελπίζω να ξεκουραστήκατε και να γεμίσατε τις μπαταρίες σας.

Εμείς το κάναμε πάντως.

Η χρονιά που μας έρχεται είναι γεμάτη με πολλά νέα προγράμματα και ιδέες που ήδη είχαμε στα σκαριά και δουλεύαμε «βουβά» το καλοκαίρι. Θα ενημερωθείτε για όλα αυτά αναλυτικά προσεχώς.

Αν σε περίπτωση που δεν γνωρίζετε  το Δίκτυο μπορείτε να μάθετε περισσότερα εδω: http://projectsballoons.blogspot.gr/p/blog-page_62.html

Το 1ο κάλεσμα για εφέτος θα γίνει σχετικά με τις ανάγκες του εργαστηρίου στους πρόσφυγες του Ελαιώνα.

Είναι το πρώτο χρονικά και το μακροβιότερο όλων των δράσεών μας  που κάνουμε για τους προσφυγες αφού εδώ και ένα χρόνο δεν έχουμε απουσιάσει  παρά ελάχιστες φορές.

Ο Ελαιώνας είναι ένα ιδιαίτερο μέρος για εμάς αφού εκεί μέσα είδαμε όλη την εξέλιξη του προσφυγικού ζητήματος «από πρώτο χέρι» . Ζήσαμε εντάσεις, πόνο, δύσκολες ιστορίες αλλά και αγάπη ελπίδα και Πίστη στον Άνθρωπο.

Οι συνθήκες που γίνονται τα μαθήματα μέσα στον Ελαιώνα δεν διαφέρουν πολύ από τα πρώτα που κάναμε πάνω στα χώματα στο Πεδίον του Άρεως. Συνεχίζουν να είναι δύσκολες χωρίς υποδομές και χωρίς βοήθεια. Αλλα θα συνεχίσουμε και φέτος. Θα συνεχίσουμε γιατί αγαπάμε αυτά τα παιδιά ήρωες που βρίσκονται περιορισμένα εκεί.

ΑΝΟΙΚΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ λοιπόν σε εκπαιδευτικούς, καλλιτέχνες, ακτιβιστές, πολίτες ανεξαρτήτου επαγγελματικής ιδιότητας, μαθητές, φοιτητές, γονείς, κ.α.  που θα ήθελαν να γίνουν ένα κομμάτι σε αυτα τα εργαστήρια, είτε οργανώνοντας κάποιο μάθημα, είτε απλά ενισχύοντας κάποιο με τις ιδέες ή την παρουσία τους εκεί.

Επίσης ενημερώνουμε πως η οικονομική ενίσχυση των δράσεων αυτών είναι περισσότερο από ευπρόσδεκτη (με αναλώσιμα είδη ή με χρηματικό ποσό) αφού μέχρι στιγμής το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων όλο το χρόνο καλυπτόταν από τα ίδια τα μέλη της ομάδας .

Θα βρεθούμε για να μιλήσουμε και να οργανωσουμε τα νεα εργαστήρια, λοιπον όσοι ενδιαφέρονται για τον Ελαιώνα, τη Δευτέρα 5-9-2016, στις 7μμ στην καταπληκτική ταράτσα του  «Η Ωραία Ελλάς» στο Μοναστηράκι (Μητροπόλεως 59).

 Παρακαλώ ενημερώστε μας για την προσέλευσή σας στη σελίδα του Δικτύου στο Facebook (www.facebook.com/groups/diktio.tehnis.drasis/  )  ή στο ele.karagianni@yahoo.gr ή στο 6936872873

Με εκτίμηση

Δικτυο Τέχνης και Δράσης

Οι Άνθρωποι με τα μπαλόνια

Φιλοζωικό φυλλάδιο

Ένα από τα θέματα που θα ασχοληθούμε φέτος και θα δώσουμε ιδιαίτερη έμφαση είναι το Φιλοζωικό, καθώς τα μέλη του Δικτύου υποστηρίζουν πως η κακοποίηση των ζώων είναι ενα καθαρά ανθρωποκεντρικό ζήτημα με πολλές προεκτάσεις  που αφορούν στην έκφραση της βίας.
 Είμαστε στη διαδικασία κατάθεσης στο ΥΠΕΠΘ σχετικής πρότασης για ενθάρρυνση ειδικού προγράμματος που θα εφαρμοστεί στην Α/θμια και Β/θμια εκπαίδευση.
Θα ενημερωθείτε σύντομα γι αυτό.

Ο σκοπός της ενημέρωσης αυτής είναι το πόσο θλιβερή είναι η εμπειρία που είχα φέτος το καλοκαίρι στο νησί της Κρήτης και στις περιηγήσεις μου στα χωριά του νησιού.
Τα βαρελόσκυλα, οι φόλες, η έλλειψη σίτισης και γενικής φροντίδας των ζώων ήταν κάτι που το συναντούσες σχεδόν καθημερινά.

Για άλλη μια φορά φυσικά ο φιλόζωος αντιμετωπίζεται ως ο γραφικός ευαίσθητος που "ενοχλεί" τους "σοβαρούς" ανθρώπους στην καθημερινότητά τους.Το νομοθετικό  σύστημα έχει ορίσει σοβαρές ποινές που ωστόσο είναι δύσκολο να εφαρμοστούν αφού την ευθύνη της  καταγγελίας (και τις κοινωνικές συνέπειές της) βαραίνουν τον πολίτη- μάρτυρα του αδικήματος.
Το να κάνεις καταγγελία στην Κρήτη είναι σα να ενθαρρύνεις "βεντέτα".Ετσι απλά.

Ετσι σε ένα τέτοιο αδιέξοδο βρέθηκα εφέτος όταν είδα να κακομεταχειρίζονται και να θανατώνονται ζώα.

Κάτι έπρεπε να κάνω.
Έφτιαξα λοιπον μια αφίσα την οποια την ψηφιακή της μορφή την κοινοποίησα σε σελίδες οικισμών και συλλόγων της Επαρχίας και την εκτύπωσα για να τη μοιράσω σε καφενεία σε χωριά της Κρήτης.
Δεν ξέρω αν θα είναι αποτελεσματική αυτη η δράση. Έστω και ενας εάν ενημερωθεί για τα πρόστιμα ίσως να κάνει μια μικρή διαφορά.

Απλά "Κάτι" έπρεπε να κάνω.

Σας προτρέπω να κάνετε κι εσείς "Κάτι"
Κοινοποιήστε ελεύθερα!!

Με εκτίμηση,
Ελένη Καραγιάννη

Ένας χρόνος Δίκτυο Τέχνης και Δράσης

Πριν ένα χρόνο, στις 30 Ιουλίου, μια ομάδα πολιτών ξεκίνησε αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως Δίκτυο Τέχνης και Δράσης (Οι άνθρωποι με τα μπαλόνια).

Ολα ξεκίνησαν από μια ανάρτηση στο Facebook: 

"Πάω να κάνω παρέα στους προσφυγες στο Πεδίο του Άρεως. Να τους υποδεχθώ, να παιξω με τα παιδιά τους να γνωρίσω τις μαμαδες και να πιάσω κουβέντα μαζί τους. Ποιος θα έρθει μαζί μου; Θα βρίσκομαι κάτω από το άγαλμα και θα κρατάω ένα κόκκινο μπαλόνι για να με αναγνωρίσετε".

Και ήρθαν πολλοί. Και συνεχίζουμε όλοι μαζί να βρισκόμαστε κοντά στους πρόσφυγες και όχι μονο σε αυτους , με το χρόνο μας, τις δεξιότητές μας, τα χρήματά μας, την καρδιά μας.

Πριν ένα χρόνο λοιπον, είχα γράψει αυτό:

Report από το Πεδίον του Άρεως.

30-7-2015

Χθες ήμασταν εκεί με τα μπαλόνια μας όπως υποσχεθήκαμε.

Που ήταν αυτοί οι Έλληνες τόσα χρόνια; Δεκάδες άτομα , απλοί πολίτες, σε παρέες ή μόνοι τους, με τα ποδήλατά τους, με τα παιδιά τους, φορτωμένοι με σακούλες και κουτιά να ψάχνουν που πρέπει να τα αφήσουν. Οι περισσότεροι είχαν έρθει από κάποια ανάρτηση στο Face book , σαν και εκείνη που διαβάσατε πριν λίγες ήμερες εδώ. Κάποια στιγμή δεν είχε και τόσο σημασία ποιος ήρθε για ποιον αφού οι ομάδες, το ίδιο και τα πράγματα που είχαμε φέρει, μπερδεύτηκαν Είχαμε γίνει μια Μεγάλη χαρούμενη παρέα Αγάπης.
Πόσο μα πόσο συγκινητικό ήταν να βλέπεις άτομα που είχες καιρό να δεις, ή άτομα να τρέχουν να σε χαιρετίσουν: “Ά! Σε ξέρω από το Face book”.

Ήταν τόσος πολύς ο κόσμος, που κάποια στιγμή είχες την αίσθηση πως οι εθελοντές ήταν πιο πολλοί από τους πρόσφυγες. Οργανώσεις, εθελοντές, φωτογράφοι, κοινωνική κουζίνα, στέκια μεταναστών, αυτοδιαχειριζόμενες ομάδες κ.α. Όλοι έκαναν κάτι. Άλλος καθάριζε, άλλος μοίραζε ψωμί, νερό ή φρούτα, άλλος βοηθούσε στην αξιολόγηση των πραγμάτων που έφερνε ο κόσμος, άλλος στα φάρμακα, άλλος στην καταγραφή του πληθυσμού. Η πρώτη σου αίσθηση ήταν πως επικρατούσε το χάος, αλλά τελικά νομίζω πως μέσα σε αυτήν την βαβούρα όλοι είχαν βρει το χώρο τους για να προσφέρουν κάτι.

Εκεί ήμασταν κι εμείς. Φίλοι καλλιτέχνες, ιστορικοί τέχνης, εκπαιδευτικοί, φοιτητές, ακαδημαϊκοί, αλλά και μέλη από την Ένωση εκπαιδευτικών Εικαστικής αγωγής. Κάτσαμε στο πλακόστρωτο και ζωγραφίσαμε μαζί με τα παιδιά αλλά και με πολλούς ενήλικες. (Να βλέπατε τους μεγάλους ανθρώπους με πόση λαχτάρα ήρθαν για να ζωγραφίσουν!)
Και φυσικά τα μπαλόνια. Πολλά μπαλόνια και ο φίλος μας ο Γιάννης Λαχανάς, αδιαμαρτύρητα να φτιάχνει σχήματα με μπαλόνια ανάλογα με αυτά που του ζητούσαν τα παιδιά, με τη βοήθεια του μεταφραστή μας.
Στην παρέα μας ήταν και οι Graduado Tucano Abadá-capoeira. Πόσο συγκινητικό ήταν που μπήκαμε στο πάρκο σαν μια μικρή παρέλαση που οδήγησαν τα παιδιά με τα μουσικά όργανα της Καποέιρα. Δεν φαντάζεστε τι έγινε όταν άρχισαν τον “χορό” τους.

Υπήρχαν όμως και στιγμές που μας στεναχώρησαν. Η πρώτη ήταν όταν Οργάνωση που φροντίζει τους άστεγους, μαζί με το μπολάκι με το φαγητό, τους μοίρασε τσάντες και καπελάκια. Κάποια από αυτά έφεραν το λογότυπο της οργάνωσης και κάποια το λογότυπο γνωστής μπίρας. (Όλοι όσοι ήμασταν εκεί, αποφασίσαμε να μην αγοράσουμε ποτέ ξανά αυτήν τη μπίρα).

Στεναχωρηθήκαμε επίσης, όταν ομάδα αστυνομικών μπήκε στον καταυλισμό ύστερα από καταγγελία κάτοικου της περιοχής εξαιτίας της δυσοσμίας που όπως είναι λογικό υπάρχει. Δεν θέλω να τους κατηγορήσω. Είναι υποχρεωμένοι να έρθουν από τη στιγμή που υπάρχει καταγγελία. Αλλά είναι εντυπωσιακό πόσο μεγάλος Υποκριτής είναι το κράτος. Ήρθαν για να “συλλάβουν” τη δυσοσμία υποθέτω.

Κατά τα άλλα η κρατική μέριμνα από όσο ξέρω είναι ανύπαρκτη. Ο δήμος έχει τοποθετήσει 2 χημικές τουαλέτες (για 400 άτομα) και είναι απών γενικά στο θέμα της καθαριότητας. Τα σκουπίδια τα απομακρύνουν οι ίδιοι οι πρόσφυγες και οι εθελοντές. Πρέπει να είναι περισσότερο από ένας μήνας που βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι εκεί, και ακόμα συνεδριάζουν οι σχετικοί αρμόδιοι για το που θα φιλοξενηθούν.

Από την άλλη κανένας μα ΚΑΝΕΝΑΣ πολιτικός του Ανθρωπισμού και της Αριστεράς δεν έχει επισκεφτεί το σημείο. Είναι απασχολημένοι με το ερώτημα: να είσαι αριστερή κυβέρνηση ή να μην είσαι; Ιδού η απορία. Θα το κάνουν όμως είμαι σίγουρη, όταν θα αρχίσουν τα πλάνα στο Σκαι και στο Μέγκα. Από Σεπτέμβρη όμως...

Τέλος πάντων.
Το θέμα είναι πως κάτι έχει ξεκινήσει εδώ. Είμαι σίγουρη.
Η παρέα που ήταν εχθές θα συνεχίσουμε να κάνουμε ότι μπορούμε. ΄Το χθεσινό ήταν μια καλή αφορμή να έρθουμε κοντά και να οραματιστούμε μια σειρά από δράσεις που θα μπορούσαμε να οργανώσουμε στο μέλλον, σαν ομάδα, όχι μόνο στο θέμα των προσφύγων
Για την ώρα, υπάρχει η σκέψη από την Ένωση και από άλλους φίλους καλλιτέχνες, να γίνεται ένα εικαστικό εργαστήριο κάθε Τετάρτη απόγευμα στο Πεδίον του Άρεως. Λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν σύντομα.

Αυτά :-)

ΥΓ
Αν σκέφτεστε να πάτε , έχετε στο νου σας πως περισσότερο από όλα χρειάζονται νερά και παπούτσια.

Ανασκόπηση δράσεων-Νέα project

ΔΙΚΤΥΟ ΤΕΧΝΗΣ και ΔΡΑΣΗΣ

τηλ.επικ.: 6936872873

art.balloonpeople@gmail.com

11-7-2016

Ανασκόπηση δράσεων-Νέα project

Αγαπητοί φίλοι και φίλες του Δικτύου Τέχνης και Δράσης, όπως θα γνωρίζετε πριν λίγες ημέρες είχαμε την συνάντηση -κλείσιμο για τη φετινή χρονιά. Έγινε μια ανασκόπηση των δράσεων που ήδη  έγιναν και ανακοινώθηκαν εκείνες που οργανώνονται αυτή τη στιγμή που μιλάμε  και θα ξεκινήσουν από το Σεπτέμβρη.

Σύσταση συλλόγου

Αυτό που θα θέλαμε αρχικά να σας ενημερώσουμε είναι πως τον μήνα Ιούνιο καταθέσαμε φάκελο και αίτηση στο Ειρηνοδικείο Ιλίου για σύσταση συλλόγου. Πιστεύουμε πως τέλη Ιουλίου θα έχουμε την έγκριση στα χέρια μας οπότε και θα αποκτήσει η ομάδα μας νομική υπόσταση. Ήταν μια κίνηση που οφείλαμε να κάνουμε εφόσον επιθυμούμε να γίνουν προτάσεις εκπαιδευτικές και θεσμικές παρεμβάσεις. Επιλέξαμε τη σύσταση συλλόγου καθώς κρίναμε πως αυτή είναι η πιο δημοκρατική επίσημη μορφή που θα μπορούσε να πάρει μια ομάδα. Όπως είχαμε ήδη αναφέρει αυτός ήταν ένας στόχος από πέρυσι, ωστόσο λόγω της παρατεταμένης απεργίας των δικηγόρων, καθυστερήσαμε αρκετά.

Όποιος φίλος/λη επιθυμεί να συνδράμει οικονομικά καθώς ακόμα συγκεντρώνουμε χρήματα για αυτό το σκοπό, ας επικοινωνήσει μαζί μας.

ΔΡΑΣΕΙΣ

Παρακάτω θα διαβάσετε για τις δράσεις που προετοιμάζουμε για τον Σεπτέμβριο. Για όλες αυτές τις δράσεις θα υπάρχουν καλέσματα συμμετοχής για τα μέλη και τους φίλους του Δικτύου.

Στη συνέχεια θα βρείτε μια ανασκόπηση των δράσεων που έγιναν τη χρονιά 2015-16.

Προγραμματισμένες δράσεις για το 2016-2017

·    Κέντρο ημέρας Δήμου Φυλής. Ένα πρόγραμμα ενδυνάμωσης,νομικής, αναπτυξιακής, ψυχικής κ.α. υποστήριξης  ανέργων και αναξιοπαθούντων δημοτών. Ίσως να μην είναι διαδεδομένο από τα ΜΜΕ αλλά υπάρχουν αυτή τη στιγμή ολόκληρες περιοχές στην Αττική (και όχι μόνο ) που πλήττονται από την ανέχεια και την ανεργία. Μια από αυτές ειναι ο δήμος Φυλής. Το πρόγραμμα οργανώνεται από την ACTIONAID HELLAS, είναι υπό την αιγίδα του Δήμου Φυλής και στο μεγαλύτερο μέρος του επιδοτείται από το Ίδρυμα Νιάρχου. Το Δίκτυο έχει αναλάβει την Εικαστική εκπαίδευση των παιδιών και εφήβων με 3 εργαστήρια την εβδομάδα και έχει αναλάβει την οργάνωση 2 πολιτιστικών event-Street Art, φεστιβάλ που θα γίνουν μέσα στο 2017.

Στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου θα οργανώσουμε το πρώτο ανοικτό εργαστήριο -Street Art event στην κεντρική πλατεία του Δήμου. Θα κάνουμε μια συνάντηση πριν από αυτό για να σκεφτούμε πως μπορούμε να το ενισχύσουμε με δρώμενα, installations κ.α.

·         «Ο ΞΕΝΟΣ» (Οκτώβριος-Νοέμβριος 2016). Εικαστικό πρότζεκτ-έκθεση όπου Έλληνες εικαστικοί θα μιλήσουν μέσα από τη δουλειά τους για τις κοινωνικές ετερότητες (πρόσφυγες, ΛΟΑΤ+, κ.α). Η έκθεση θα γίνει στην αίθουσα του συλλόγου Αρχαιολόγων στο Θησείο. Επιμελήτρια: Ευτυχία Καλοχαιρέτη.

·         Programma se gηροκομεία της Αττικής: Συντροφιά -εργαστήρια σε ηλικιωμένους από Οκτώβρη (είμαστε σε διαδικασία οργάνωσης της  ομάδας δράσεων)

·         Προετοιμάζουμε Περιβαλλοντική-Φιλοζωική πρόταση, ώστε να κατατεθεί μέσα στο μήνα Ιούλιο στο αρμόδιο γραφείο του ΥΠΕΠΘ για να προταθεί ως καινοτόμο project στην Α/θμια και Β/θμια τον Σεπτέμβρη. Το πρόγραμμα έχει προσκληθεί να υποστηρίξει το διεθνές ινστιτούτο Jane Goodall και να ενταχθεί στο πρόγραμμα roots and shoots.

Ανασκόπηση δράσεων 2015-2016

Τα παρακάτω εργαστήρια στις δομές φιλοξενίας προσφύγων θα λειτουργήσουν και του χρόνου.

·         Εργαστήριο στον Ελαιώνα (Σεπτέμβριος 2015 έως σήμερα) Εδώ και ένα χρόνο λειτουργεί κάθε Τετάρτη 5.30- 7μμ. Το εργαστήριο είναι κατά βάση εικαστικό αλλά εμπλουτίζεται με θεατρικό παιχνίδι και γλωσσικά στοιχεία.

·         Δομή-Φιλοξενίας-Μερλιέ/στο 5ο Λύκειο Αθηνών (Απρίλιος έως σήμερα). Εργαστήριο δημιουργικής απασχόλησης σε παιδιά προσχολικής ηλικίας . Κάθε Σάββατο 12μμ-5μμ.

·         Στέγη plus – Praxis+ Ερυθρός Σταυρός/Κέντρο φιλοξενίας ασυνόδευτων εφήβων. (Ιανουάριος-έως σήμερα). Κάθε Πέμπτη 7μμ-8.30μμ. Εικαστικό εργαστήριο ζωγραφικής και εικαστικών κατασκευών.

·         Δομή προσφύγων στο Ελληνικό (αφίξεις). Μετά από τις σχετικές άδειες από το Υπουργείο Εσωτερικών ξεκινήσαμε τον Ιούνιο, 2 εικαστικά εργαστήρια, σε παιδιά προσχολικής ηλικίας και σε παιδιά δημοτικού. Τα εργαστήρια είναι εμπλουτισμένα με θεατρικό παιχνίδι, γλωσσικά στοιχεία κ.α.

·         Πειραιάς Ε1 Από τον Μάρτιο μέχρι και τις αρχές-Maioυ λειτουργησαν 2 εβδομαδιαία εργαστηρια εικαστικών και θεατρικής αγωγής για τα παιδιά των προσφύγων.

·          Νοσοκομείο φυλακών Κορυδαλλού -παράρτημα οροθετικών. Η πρώτη δράση μας έγινε τον Νοέμβριο 2015-Μάρτιο 2016 και μαζί με κρατούμενους ζωγραφίσαμε τους τοίχους μιας αίθουσας πολλαπλών χρήσεων. Η δράση είναι υπό την αιγίδα του συλλόγου οροθετικών Ελλάδας: “Θετική Φωνή”.

·         Συμμετοχή του Δικτύου στο 3ο ετήσιο πικ νικ Οικογενειών Ουράνιο Τόξο (οικογένειες ΛΟΑΤ+)  με ανοικτό εργαστήριο για παιδιά και ενήλικες στο πάρκο Πλάτωνος.

·         Συμμετοχή στη δράση “Έξω από το Μουσείο” που διοργάνωσαν οι εκπαιδευτικοί του City Plaza με σκοπό την ευαισθητοποίηση της κοινότητας για το δικαίωμα στην εκπαίδευση των παιδιών προσφύγων. 

·         2016- “Ένας Καλλιτέχνης σε κάθε σχολείο”. Κατατέθηκε πρόταση στην πλατφόρμα προτάσεων του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία, βασισμένο πάνω στα Καλλιτεχνικά σχολεία της Reggio Emilia, που σκοπό είχε να ενδυναμώσει θεσμικά την παρουσία και τον ρόλο των καλλιτεχνών μέσα στο Ελληνικό σχολείο. Για να δείτε την πρόταση πατήστε εδώ: http://dialogos.minedu.gov.gr/?tag=reggio-emilia-schools

Για όλα αυτά που διαβάσατε θα ακολουθήσουν καλέσματα για τα μέλη και τους φίλους που θα ήθελαν να τα υποστηρίξουν εθελοντικά ή οργανωτικά.

Θα θέλαμε να σας προτρέψουμε τόσο στην έμψυχη όσο και στη οικονομική υποστήριξη της ομάδας. Τα έξοδα μέχρι στιγμής βαρύνανε αποκλειστικά τα μέλη των δράσεων. Εφόσον όμως έχουμε ανοιχτεί αρκετά , το οικονομικό βάρος των υλικών (κ.α.) τείνουν να γίνουν δυσβάστακτα για τα μέλη.

Ζητούμε την βοήθειά σας γι αυτό το σκοπό.

 Στη διάθεσή σας για κάθε διευκρίνηση.

Με εκτίμηση,

Οι άνθρωποι με τα μπαλόνια

Συνάντηση Δικτύου (5-7-2016)

Χθες ήταν η προγραμματισμένη συνάντηση για το κλείσιμο των δράσεων του Δικτύου Τέχνης και Δράσης, για την φετινή χρονιά. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος που η ομάδα αυτή γεννήθηκε από... ένα κόκκινο μπαλόνι στο Πεδίον του Άρεως και συνεχίζει να υπάρχει, να επεκτείνεται, να δημιουργεί, να παρεμβαίνει.

Θυμάμαι κάποιο πρόσωπο τον πρώτο καιρό που είχε πει: “Ε..πόσο θα αντέξει αυτό που κάνετε;” Άντεξε έναν χρόνο. 'Έναν ολόκληρο χρόνο άνθρωποι μάχιμοι, πολίτες συνειδητοποιημένοι, απλοί δάσκαλοι,καλλιτέχνες, γονείς, μαθητές, χωρίς κάποια πολιτική υποστήριξη, χωρίς κάποια ομπρέλα Πανεπιστημίου ή οποιουδήποτε άλλου φορέα ή κάποιου επίσημου θεσμού, απλοί άνθρωποι, διατήρησαν την ομάδα αυτή με τα χρήματά τους, με τον χρόνο τους και με την ενέργειά τους. Κάθε εβδομάδα ήταν εκεί. Πιστοί στα εργαστήρια των προσφύγων. Κάποιοι και 2 φορές. Και τρεις, και πέντε και εξι.

Και τώρα μιλάμε για μια ομάδα που πλέον απέκτησε νομικό πρόσωπο και από Σεπτέμβρη εκτός από τα τρία σταθερά εργαστήρια σε δομές φιλοξενίας προσφύγων, ετοιμάζει 3 καινούρια προγράμματα παρεμβάσεων μέσα από την Τέχνη και την Εκπαίδευση σε ευπαθείς ομάδες όπως σε άνεργους πολίτες, σε Ρομά, σε οροθετικούς φυλακισμένους, σε ηλικιωμένους, κ.α. Και έχουμε στα σκαριά και ένα εικαστικό πρότζεκτ με τίτλο ο “Ξένος” και έχουμε δρομολογήσει εκπαιδευτικές προτάσεις που θα κατατεθούν στο ΥΠΕΠΘ, και ετοιμάζουμε και ψηφιακό υλικό, και σεμινάρια και ημερίδες,και..και...

Είμαστε οι Άνθρωποι με τα μπαλόνια. Δεν είμαστε οι άνθρωποι από τα .. “μπαλκόνια” όπως είπε εχθές ο Πέτρος και μου άρεσε πολύ η κουβέντα αυτή. Είμαστε άνθρωποι που προερχόμαστε από τη “βάση” και που μας αρέσει να κάνουμε πράγματα. Και που αυτά τα πράγματα κουβαλάνε Νόημα και Δύναμη να βελτιώσουν τον κόσμο γύρω μας, να διασπείρουν την Αποδοχή, τον Θετικό λόγο, τη Δημιουργικότητα και την Ομορφιά. Που ζούμε την πραγματική ζωή, που ανακατευόμαστε με τους πραγματικούς ανθρωπους και τις πραγματικές τους ανάγκες. Είμαστε σαν τους υπόλοιπους που είτε στις σχολικές μας τάξεις, είτε στα εργαστήριά μας, είτε στις οικογένειες μας, προσπαθούμε να τα καταφέρουμε. Να έχουμε μια ζωή που μπορεί να στερείται από πολλά, άλλα δεν στερείται Χώρο και Ενδιαφέρον για τον Άνθρωπο. Δεν έχουμε εκπαιδευτεί να είμαστε ακτιβιστές ή οτιδήποτε. Απλά αγαπάμε τους ανθρώπους.

Χθες λοιπόν που ένας -ένας πήρε τον λόγο από την ομάδα για να μοιραστεί την εμπειρία του από τον έναν χρόνο Δίκτυο, μια ζεστασιά γέμισε την ψυχή μου. Μια επιβεβαίωση ένα πετάρισμα: “Κάτι συμβαίνει εδώ.... Κάτι έχει αρχίσει”. Το ίδιο πετάρισμα αισθάνομαι κάθε φορά που τραβάω την πρώτη πινελιά στον άσπρο μουσαμά μου. Αυτή η πρώτη πινελιά αποκαλύπτει μέσα μου ένα σχέδιο ολοκληρωμένο. Αυτή η πρώτη πινελιά με γεμίσει ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση. Είναι η αφορμή που ενεργοποιεί το “Όραμα” . Δεν είναι κάτι μεταφυσικό. Οι καλλιτέχνες φίλοι θα καταλάβουν για ποιο πράγμα μιλάω. Έτσι κι εχθές την ίδια αίσθηση είχα. Ότι κάτι σπουδαίο έχει ενεργοποιηθεί.

Από που να το πιάσω; Από τον χώρο που έδινε ο ένας στον άλλον καθώς μιλούσαμε; Από την ήρεμη και χαμογελαστή κουβέντα; Τον διάχυτο σεβασμό και την ισορροπία που υπήρχε στη χθεσινή βραδιά; Τα πρόσωπα που ήταν ήρεμα αλλά που ήταν και αναψοκοκκινισμένα την ίδια στιγμή από τον καταιγισμό των δημιουργικών ιδεών; Ένας- ένας χθες οι άνθρωποι με τα μπαλόνια, απελευθέρωναν την προσωπικότητά τους..αποκάλυπταν το Όραμα που είχε κρυμμένο ο καθένας μέσα του. Όλα αυτά κουμπώνουν και φτιάχνουν ένα Κοινό όραμα. Συνθέτουν μια αρμονική ομάδα.

Είμαι Υπερήφανη.

Πολύ.

Και μετά ακολούθησαν οι προσωπικές κουβέντες όπου ο ένας ευχαριστούσε τον άλλον. Πήρα κι εγώ τέτοιες κουβέντες ευχαριστίας. Που ζέσταναν την καρδιά μου και με έκαναν ακόμα πιο αποφασισμένη να συνεχίσω να σηκώνω μπαλόνια στον αέρα....

Ευχαριστώ τον Θεό των μπαλονιών.

Προσδεθείτε.

Απογειωνόμαστε!!!!

Ελένη Καραγιάννη

Μέλος ΔΤΔ

ΥΓ. Σύντομα θα λάβετε ενημερωτικό email με ότι ειπώθηκε εχθές και για τα προγράμματα που θα ξεκινήσουν από Σεπτέμβρη...

Μια κριτική ματιά και δράση για την έκθεση του Ai Wei Wei στο Κυκλαδικής τέχνης (από την Άννα Λιόλιου)

Εδώ σε αυτήν την ομάδα ανθρώπων, αγαπάμε την Τέχνη και αγαπάμε και την Δράση.

Η μικρή μας εικαστικός Άννα Λιόλιου, ιδρυτικό μέλος του Δικτύου, έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα Δράση λίγο πριν ταξιδέψει στο νησί της Γαύδου για να μελετήσει τη φυσιολογία και την ιστορία του νησιού με σκοπό να δημιουργήσει ένα νέο εικαστικό προτζεκτ.

Όπως θα διαπιστώσετε ασκεί κριτική για τον τρόπο που διοργανώθηκε η έκθεση του Ai Wei Wei στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, για τον αποκλεισμό των γυναικών από τις συμμετοχές των καλλιτεχνών, κ.α.

Θέλουμε να επαινέσουμε την κριτική ματιά της και το θάρρος της.
Παρακάτω θα βρείτε κάποιες φωτογραφίες και το κείμενό της στα αγγλικά, που δημοσίευσε στο προσωπικό της μπλογκ. (περισσότερα :ΕΔΩ )

Impromptu Response and Action to Ai Weiwei show at Museum of Cycladic Art, Athenss.

The Cycladic Museum of Art is my favorite museum. 

On Mondays people can visit for a reduced prices of 3eu instead of 7eu. 

Unemployed and students get in for free. 

My friend and I walked in to view the show that an internationally acclaimed artist made, that reflects both my very own culture and blends other very important global issues—and a very trendy one, the refugee crisis—- 
which happens to be felt very intensely in my country. 

Cool, so Ai has chosen to make a photo exhibition, by photographers that live on the island of Lesvos and were documenting the refugee waves since day 1 exhibiting the arrival or the transition of refugees from sea to land. 

Do I think it’s important to document this important event and share it with the world so it is known? Yes. 
Do I think it’s problematic? Absolutely. 
Why? Because this has attracted many organisations and individuals that not simply seek in inspiration but take advantage of the popularity of the situation for their own gain. 

And I guess this is why I was most annoyed. 

Why should we have to pay to view an exhibition which was directly inspired and brought to life because of that very popularity of the refugees. 

Why should I pay when it is I am involved in actually helping the refugees voluntarily (and I am unemployed!) rather than just snapping them. 

Why for particularly Ai Weiwei’s show, a foreign, very successful artist (rich too) I was required to pay 7eu. 

“10% go to this and that NGO” quick to say and with ease said the guard–
oh that, then of course, let me open my purse quick and with ease to pay.
 As if 10% is how much? 70 cents. How is the rest distributed? 

Then, with excitement the guard explains how Ai selected Greek photographers that were on the island and experienced the refugees for the longest, therefore have had a better understanding. Fair enough. 

They are all from a local photography club. My response/rhetoric question writes: “Your club doesn’t have any female photographers?”
The response would be probably not. And that happens. 
But we should ask. Why does it happen. 
Why aren’t females out there. It is problematic. 
And it is only like so because it feels like so. 

Of course there are many shows whose participants happen to be all male, but somehow the maleness of it is not signified. 

In this case, the maleness was so strong and highlighted it was annoying.
So annoying that I had to document my disturbance. 

Which I also think is a very successful result of a successful exhibition. 
In that sense, I found it very successful despite my general negativity towards it. Not that I liked the show or the pieces. 

My strong negative enduring reaction is what I liked- 
I liked that it gave me some real feelings, strong enough for me to invest time in responding to it, worth my attention, worth my time. 
It is successful in the sense that it has created a platform so open,
to talk about certain issues, challenge hierarchies, investigate art today and the role of the artist- the thin line between all the issues.

Special thanks to my friend Eftychia Petsikari for being a photographic and psychological support to my reaction. 

Ελληνικό σχολείο. Όπως λέμε φυλακές Κορυδαλλού;

Παρακάτω θα βρείτε το κείμενο που έγραψε το μέλος του Δικτύου, Ελένη Καραγιάννη, για το ένθετο της Αυγής, για την Εκπαίδευση, το ΠΑΙΔΕΙΑ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ (τεύχος 109).

"Οι παρακάτω  σκέψεις προέκυψαν μετά από την επίσκεψή μου στην φυλακή του Κορυδαλλού σε ένα πρόγραμμα υποστήριξης των οροθετικών κρατουμένων που διοργανώνει η οργάνωση "Θετική Φωνή".Αν κάποιοι θεωρήσουν "βλάσφημη" την απόπειρά μου αυτή να συγκρίνω το σχολείο με τις φυλακές, λυπάμαι. Κάποιοι άλλοι και θέλω να πιστεύω οι περισσότεροι θα "καταλάβουν".

Τη χρονιά που πέρασε είχα την ευκαιρία μαζί με μέλη του συλλόγου οροθετικών Θετική φωνή και μέλη  από το  Δίκτυο Τέχνης και Δράσης να βρεθούμε μέσα στο νοσοκομείο των φυλακών του Κορυδαλλού για να ζωγραφίσουμε κάποιους  τοίχους μαζί με τους κρατούμενους. Εκτός από τη δράση αυτή, προσπάθησα να συνδέσω το μάθημα των εικαστικών και τους μαθητές μου με τους ανθρώπους  που κρατούνται εκεί.  Μπορεί να  ακούγεται κάπως αιρετικό, αλλά είχε αποτέλεσμα γιατί βοήθησε τα  μικρά παιδιά να δείξουν με έναν ενεργητικό τρόπο, αποδοχή σε μια ευπαθή ομάδα. Και απο την άλληπλευρά, το άβατο της φυλακής γέμισε με χρώματα και παιδικές “φωνές”: «Θα τα καταφέρεις!» είπε ο μικρός Γιάννης της Γ` τάξης και ο 40χρονος Κώστας που κουβαλάει το βάρος των 7 χρόνων εγκλεισμού, της τοξικοεξάρτησης και του HIV, δάκρυσε και αισθάνθηκε για λίγο σημαντικός και πως Ναι, μπορεί να τα καταφέρει. Μαζί με  άλλους κρατούμενους  ανταπέδωσαν κάρτες με ευχές και συμβουλές που τις έδειξα με τη σειρά μου στα παιδιά.

“Τι δουλειά έχουν οι ζωγραφιές των παιδιών στα χέρια κακοποιών;” είπε ένας γονέας.  Αυτές οι ζωγραφιές ήταν μια  μικρή  πράξη δημοκρατίας. Με αυτές παραβιάσαμε λίγο την εσωστρέφεια  του ελληνικού σχολείου και τα παιδιά έμαθαν πως ο Λόγος  και οι Πράξεις τους έχουν αξία και μπορούν να επιδράσουν πάνω στις ζωές άλλων ανθρώπων.

Το Ελεύθερο  και  Ανοικτό σχολείο της κοινότητας, το Δημοκρατικό σχολείο, το σχολείο της Ειρήνης, της Αλληλεγγύης, της Ισότητας,της Αποδοχής, κ.α. είναι ιδέες  που  ακούμε πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια από πολλές πλευρές, επίσημες και μη  και όλο και πιο συχνά προσφέρονται ανάλογες θεωρητικές επιμορφώσεις.

Πόσο απέχει όμως η θεωρία από την πράξη; Πρόκειται για ένα ακόμα εκπαιδευτικό trend όπως τόσα άλλα που έχουν  αντιμετωπιστεί επιδερμικά;

Προσωπικά στέκομαι κριτικά απέναντι σε όλη αυτήν την τάση. Έχω αναθεωρήσει και έχω συνειδητοποιήσει πως στο παρελθόν υπηρέτησα σχολεία που μπορεί να μιλούσαν για το Ελεύθερο και Ανοικτό Σχολείο,  αλλά μόνο αυτό δεν ήταν στην σχολική ρουτίνα τους.

Μέσα από αυτό το άρθρο έχω να δηλώσω πως ήταν σοκαριστική η διαπίστωση του πόσα πολλά κοινά σημεία  υπάρχουν ανάμεσα στα δύο αυτά  ιδρύματα, το ένα των φυλακών και το άλλο του σχολείου. Ξεχώρισα και παραθέτω κάποια από αυτά.

Αρχικά οι ομοιότητες είναι στο χώρο. Μια γκρίζα ώχρα κάλυπτε όλους τους τοίχους. Το γνωστό χρώμα του Δημοσίου. Ο εξοπλισμός και οι παλαιές αίθουσες ήταν επιφορτισμένες με πολλές προσπάθειες ανακαίνισης. Έβλεπες σε διάφορα σημεία εικόνες αγίων μαζί με εικόνες εθνικών ηρώων. Οι φυλακές όπως και τα σχολεία έχουν κάγκελα, φράχτες, λουκέτα, σιδερένιες πόρτες και προστατευτικά τείχη. Όχι, δεν με τρόμαξαν οι εικόνες του «κολαστηρίου», γιατί έχω δει πολλά ελληνικά σχολικά κτίρια τα τελευταία 18 χρόνια της διδακτικής εμπειρίας μου, που ήταν πιο  βρώμικα, πιο μουχλιασμένα και πιο σκοτεινά.

Ομοιότητες υπήρχαν στα μέτρα ασφαλείας. Όπως στις φυλακές έτσι και στα σχολεία, κανείς δεν μπορεί να βγει όπως και κάνεις δεν μπορεί να μπει. Οι γονείς και στα δύο «ιδρύματα» δεν έχουν ελεύθερη πρόσβαση να δουν τα παιδιά τους. Θέλεις ειδική άδεια ή να έχεις προσκληθεί από κάποιον δάσκαλο ή τον διευθυντή. Για λόγους ασφάλειας και τάξης φυσικά.  Μέσα σε αυτόν τον περιορισμό κυκλοφορούν κάποιοι φύλακες εφημερεύοντες. Όπως στα σχολεία έτσι και στις φυλακές, αυτά τα άτομα ελέγχουν να μην βγει κάποιος έξω, περιορίζουν τους χώρους που μπορεί να κινούνται οι κρατούμενοι και επιβλέπουνν ώστε  να μην βλάψει ο ένας τον άλλον.

Το διάλειμμα. Όπως και στα σχολεία έτσι και στις φυλακές υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες όπου οι έγκλειστοι επιτρέπεται να έχουν ελεύθερη ώρα και να κάνουν αυτό που επιθυμούν. Τις υπόλοιπες ώρες μένουν κλειδωμένοι στα κελιά τους. Μόνο για ειδικούς λόγους υγείας ή για να χρησιμοποιήσουν το μπάνιο  επιτρέπεται να βγουν. Ακόμη και σε αυτές τις ελεύθερες ώρες όπως και οι μαθητές, οι κρατούμενοι δεν μπορούν να μετακινηθούν όπου θέλουν στον χώρο παρά μόνο εκεί που τους έχουν υποδείξει οι εφημερεύοντες  φύλακες.

Εδώ υπάρχει μια διαφορά γιατί στην ελεύθερη ώρα στις φύλακες, επιτρέπεται στους κρατούμενους να έχουν κάποιες δραστηριότητες που θα τους βοηθήσουν να εκτονωθούν. Για παράδειγμα ακούνε δυνατά τη μουσική που τους αρέσει ( πχtrance) και γράφουν, ζωγραφίζουν, κάνουν γυμναστική, παίζουν ποδόσφαιρο κ.α.. Σχεδόν καθημερινά στις φυλακές μπαίνουν ομάδες σαν και τη δική μας για να κάνουν κάποια δραστηριότητα (τέχνης, υποστήριξης, ενημέρωσης κ.α.) Στα σχολεία στα διαλείμματα δεν συμβαίνει αυτό και  συνήθως απαγορεύεται τα παιδιά να χρησιμοποιούν πράγματα που μπορεί να τα τραυματίσουν, όπως μπάλες, πλαστελίνες, παιχνίδια και  πινέλα. Γενικά στα διαλείμματα τα παιδιά δεν επιτρέπεται να κάνουν οτιδήποτε δημιουργικό, παρά μόνο να τρέχουν και να πέφτει το ένα πάνω στο άλλο. (Σε σχολείο που έχω δουλέψει απαγόρευαν στα παιδιά να τρώνε στο υπαίθριο  γηπεδάκι του σχολείου για να μην το λερώσουν) .

 Μπορώ να πω και άλλες πολλές ομοιότητες και διαφορές. Τι νόημα έχει να κάνω αυτή τη «βλάσφημη» σύγκριση; Ίσως έχει νόημα οι χώροι  ενός σωφρονιστικού ιδρύματος να είναι  ανέκφραστοι και  αδιάφοροι. Ίσως να έχει νόημα οι εργαζόμενοι εκεί να είναι μετρημένοι και αυστηροί. Ίσως οι δομές εκεί να έχει νόημα που είναι περιοριστικές και αποτρεπτικές.(Ίσως και όχι).

Στο σχολείο όμως τι νόημα έχουν τα κάγκελα; Τα ελεγχόμενα  «επισκεπτήρια» των γονέων; Οι ψυχροί διάδρομοι και οι τακτοποιημένες μόνο με τα απαραίτητα αίθουσες; Ελπίζω να μην μου καταλογίσετε πως δεν αναγνωρίζω την ευθύνη των εκπαιδευτικών για την ασφάλεια των παιδιών. Απλά αναφέρομαι στους τρόπους που έχουμε επιλέξει να εφαρμόζουμε την ασφάλεια αυτή.

Έχω την εντύπωση πως όλη αυτή η συζήτηση για το Δημοκρατικό σχολείο δεν θα γίνει πρακτικά εφικτή εάν δεν αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε τα κενά της δημοκρατίας και τις κρυφές διαστάσεις της  καταστολής στις πρακτικές που εφαρμόζουμε στο ελληνικό σχολείο. Μέσα σε όλον αυτόν το διάλογο έχουμε ξεχάσει να δώσουμε Λόγο και Χώρο στα παιδιά. Έχουμε ξεχάσει τις ανάγκες τους. Το δικαίωμα να εκφράζονται. Την επιθυμία τους να κινηθούν, να πάρουν πρωτοβουλίες, να περπατήσουν, να παίξουν, να ουρλιάξουν,  να νιώσουν το σώμα τους και την ελευθερία μέσα σε αυτό, αντίθετα καταπιέζονται σε ένα στείρο ίδρυμα όπου «τα πάντα Μη». Επίσης αναρωτιέμαι γιατί η δημοκρατικότητά μας σταματά στους γονείς και σε αυτούς στερούμε το δικαίωμα να έχουν λόγο και ενεργητική παρουσία μέσα στο χώρο που μεγαλώνουν ψυχικά και σωματικά τα παιδιά τους; Οι ρόλοι σαφώς και είναι διακριτοί αλλά γιατί θεωρούμε επιτυχία και καλή διοίκηση το να κρατάς τους γονείς «μακριά από τα πόδια σου;» Γιατί φοβόμαστε να παραδεχτούμε πως κάποια από τα σπουδαιότερα εκπαιδευτικά μοντέλα που εφάρμοσαν τις δημοκρατικές αρχές  δεν έγιναν από τους εκπαιδευτικούς  ή τα υπουργεία, αλλά σε συνεργασία με τους γονείς; (πχ Reggio Emilia).

Έχει νόημα να συγκρίνω το σχολείο με τις φύλακες, γιατί  ο Χώρος είναι ζωντανός, και τα κτίρια  έχουν  φωνή. Ο χώρος είμαστε εμείς. Είναι η εικόνα και η ομοίωσή μας. Δεν είναι μεταφυσικό, δεν είναι φενγκ σουι, είναι πραγματικότητα. Όπως τα ρούχα που φοράμε έτσι και οι τοίχοι εκφράζουν ιδεολογίες, αλλά εκφράζουν και παθογένεια. Ο χώρος είναι μια οντότητα και σύμφωνα με τον Vygotsky, μετά τον εκπαιδευτικό και τον συμμαθητή, είναι ο τρίτος δάσκαλος του παιδιού στο σχολικό περιβάλλον.

Μέσα σε αυτούς τους τοίχους λοιπόν  μεγαλώνουμε  παιδιά με την αισθητική και την οργάνωση ενός σωφρονιστικού ιδρύματος. Τι πολίτες προσδοκούμε να βγουν από εκεί; Εκτός και αν τελικά αυτήν την Ψυχοσύνθεση θέλουμε να δημιουργήσουμε, δηλαδή παιδιά κρατούμενους, υποταγμένα, εγκλωβισμένα  ανάμεσα σε γκρι ανέκφραστα κτίρια και εφημερεύοντες που καραδοκούν με  επίπληξη και τιμωρία. (Ακόμα έχω στα αυτιά μου την θυμωμένη  φωνή της γυμνάστριας να απειλεί πως όποιο παιδί φάει το κολατσιό του στο  υπαίθριο γηπεδάκι του σχολείου, θα τιμωρηθεί).

Μα εμείς τους δίνουμε ελευθερία μέσα από τα μαθήματά μας, μπορεί να πει κάποιος. Εγώ λέω πως και εκεί κρατούμενους φτιάχνουμε.  Εγκλωβισμένα παιδιά  σε παρωχημένα βιβλία, αποκομμένα από τον πραγματικό κόσμο και την σύγχρονη ιστορία, παιδιά απενεργοποιημένα και παθητικά, παιδιά κομπάρσους σε σπουδαία ανθρωπιστικά project που τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο έχουμε εμείς οι δάσκαλοι, για το μπράβο των συμβούλων, για το χαρτί της βεβαίωσης και για να εμπλουτίζουν τα βιογραφικά τους οι  διευθυντές των σχολείων. Φτιάχνουμε γιορτούλες μιας ημέρας, ή μίας ώρας, με το σπουδαίο αντιρατσιστικό μήνυμα, για να τις φωτογραφίσουμε και να τις αναρτήσουμε σε σελίδες και μετά να επιστρέψουμε στην  απάθεια και τον ρατσιστικό λόγο που εκφράζουμε ανοικτά κατά των μαθητών εκείνων  που  δεν ταιριάζουν στα μαθητικά καλούπια  της κανονικότητας, που καταπιέζονται και αντιδρούν πολλές φορές με ασυνείδητους ακόμα και αυτοκαταστροφικούς τρόπους .

Πως θα αλλάξει;  Όσα σεμινάρια και όσα άρθρα και αν γραφτούν εάν ο ίδιος ο δάσκαλος δεν θέσει τα ερωτήματα, δεν αλληλεπιδράσει θετικά με ΌΛΑ τα μέλη της σχολικής κοινότητας, εάν δεν σταθεί κριτικά απέναντι σε αυτό το  εχθρικό για την παιδική ηλικία σχολείο που υπηρετεί, εάν δεν συνειδητοποιήσει πως και ο ίδιος είναι φυλακισμένος σε ένα σύστημα κακοποιητικής  Κανονικότητας, εάν δεν ζητήσει στην πράξη να ακουστεί η φωνή του, εάν δεν αντιδράσει σε αυτές τις παρωδίες συλλόγων διδασκόντων όπου του έχουν επιβάλει τον  παθητικό ρόλο του ακροατή ανακοινώσεων,  τότε φοβάμαι πως δεν θα βρεθούν πρακτικές και ειλικρινείς εφαρμογές για ένα Ανοικτό και Δημοκρατικό σχολείο.

Και κλείνοντας, η πιο μεγάλη διαφορά είναι πως οι φυλακισμένοι του Κορυδαλλού ξέρουν πως είναι φυλακισμένοι.

Καιρός να αναζητήσουμε όλοι την ευθύνη που μας αναλογεί.

Ελένη Καραγιάννη

Εικαστικός/ εκπαιδευτικός εικαστικής αγωγής

Ιδρυτικό μέλος στο Δίκτυο Τέχνης και Δράσης

 Περισσότερα για το Δίκτυο Τέχνης και Δράσης αλλά και τη δράση στις φυλακές μπορείτε να βρείτε σε αυτόν τον σύνδεσμο:http://projectsballoons.blogspot.gr/p/blog-page_37.html