Translate

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Ημερίδα ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕΣΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ




ΔΙΚΤΥΟ ΤΕΧΝΗΣ
και ΔΡΑΣΗΣ
τηλ.επικ.: 6936872873

1o ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το ΔΙΚΤΥΟ ΤΕΧΝΗΣ και ΔΡΑΣΗΣ σας προσκαλεί στην ημερίδα:

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕΣΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ
29 Ιανουαρίου 2016,
5:00μμ-9:30μμ, Αίθουσα κινηματογράφου
Α.Σ.Κ.Τ. Πειραιώς 256

Το ΔΙΚΤΥΟ ΤΕΧΝΗΣ και ΔΡΑΣΗΣ ( http://balloonartpeople.blogspot.gr/ ) είναι ένα καινούριο δίκτυο που σαν σκοπό έχει να ενώσει καλλιτέχνες, εκπαιδευτικούς, ακτιβιστές, εργαζόμενους στις κοινωνικές-ανθρωπιστικές επιστήμες, γονείς, μαθητές και όσους γενικά ενδιαφέρονται για την ανθρωπιστική παιδεία, κάτω από τον κοινό στόχο της διάχυσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσα από την Τέχνη. Επίσημα δημιουργήθηκε από μέλη της Ένωσης Εκπαιδευτικών Εικαστικών και εκπαιδευτικούς άλλων ειδικοτήτων, στο ετήσιο συνέδριο της Ένωσης , το Σεπτέμβρη 2015.

Μέσα από το πρίσμα της Κριτικής Παιδαγωγικής και Φιλοσοφίας, κινούμαστε σε δύο πεδία δράσεων: Το πρώτο είναι γύρω από την προσπάθεια να “αναδείξουμε” ένα πρότυπο εκπαιδευτικού που θα τολμήσει να εργαστεί έξω από τα πλαίσια της σχολικής τάξης και να αλληλεπιδράσει με την κοινωνία.
Στο δεύτερο πεδίο των δράσεών μας με πρότυπο “Το Θέατρο του Καταπιεσμένου” του Αουγκούστ Μπόαλ, θέλουμε να φτιάξουμε κινητά εργαστήρια εικαστικών όπου καταπιεσμένες  κοινωνικές ομάδες θα μπορούν να εκφραστούν με εικαστικά μέσα.

Στο συνέδριο θα παρουσιάσουμε τους στόχους, τα σχέδια και  τις δράσεις του Δικτύου  που έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες σε χώρους ευπαθών κοινωνικών ομάδων όπως: στους πρόσφυγες του Ελαιώνα, στους κρατούμενους του νοσοκομείου των φυλακών του Κορυδαλλού και ότι άλλο ετοιμάζεται.
Ειδικοί της παιδαγωγικής επιστήμης θα μας μιλήσουν για τις θεωρητικές αλλά και τις πρακτικές διαστάσεις της Κριτικής παιδαγωγικής, το ιστορικό πλαίσιο και τους σκοπούς του Θεάτρου του Καταπιεσμένου, τη σύνδεση του σχολείου με την πραγματική ζωή και άλλα παρεμφερή ζητήματα.

Τέλος θα είναι μαζί μας και θα μας εμψυχώσουν  με την προσωπική τους ιστορία «μάχιμοι άνθρωποι», όπως γονείς παιδιών  με αναπηρία, πρόσφυγες και άλλοι.

Τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσει το αναλυτικό πρόγραμμα του συνεδρίου.

Με όλους αυτούς τους ανθρώπους μας ενώνει η αγάπη για τη Τέχνη και η Αγάπη για τον Άνθρωπο.


Με εκτίμηση,
Δίκτυο τέχνης και Δράσης

Οι άνθρωποι με τα μπαλόνια




Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

"Σε μια φυλακή" της Άννας Κουρουπού


Η Άννα Κουρουπού έγραψε στο Νόστιμον Ήμαρ για τη δράση που κάναμε στη πτέρυγα των οροθετικών κρατούμενων στις φυλακές Κορυδαλλού.
«Σας εύχομαι σύντομα να δείτε το φως του ήλιου και όλα τα πράγματα που επιθυμείτε να γίνουν σύντομα πραγματικότητα» «Μην παίρνετε ναρκωτικά για να είστε υγιείς. Καλά Χριστούγεννα».

«Ευχομαι να αποφυλακιστείς γρήγορα.Για να βρείς τον καλό δρόμο πρέπει να κάνεις μια μεγάλη προσπάθεια για το καλύτερο.Πρέπει να σκεφτείς για εσένα»

Ένας ολόκληρος τοίχος , σε μια φυλακή,γεμάτος δεκάδες κάρτες σε όλα τα χρώματα. Γεμάτες κάρτες απο ευχές με σχεδιάκια απο αστέρια , χριστουγεννιάτικα δέντρα,καρδούλες,χαμόγελα κίτρινα, λαμπερά στο σχήμα του ήλιου. Φτιαγμένα απο παιδιά.

Δεν γνωρίζω απο πρώτο χέρι πόσο ανάγκη έχει ένας φυλακισμένος να διαβάσει περίπου εκατό κάρτες με ευχές –που πιθανόν δεν θα γίνουν πραγματικότητα- απο τα παιδιά ενός δημοτικού ή ενός γυμνασίου. Με εξέπληξε ευχάριστα η σκέψη. Όποιου και αν ήταν. Όποιος και αν «οδήγησε» τα παιδιά να γράψουν, ό,τι έγραψαν.

Είναι σαν να σου φέρνουν ένα φαγητό σε ένα όμορφο πιάτο , να σου το σερβίρουν με πλαστικά πιρούνια , σε μια σαπισμένη παλέτα και όταν νοιώσεις τη γεύση στο στόμα σου , μπορεί να θέλεις και να το φτύσεις γιατί έχει λίγο παραπάνω από πικρό μπαχαρικό. Από την άλλη …είναι ένα φαγητό ρε φίλε, που δεν το τρως κάθε μέρα. Οπότε κατεβάζεις τη πρώτη μπουκιά με κάποια δυσκολία , ξεπερνάς την έντονη γεύση του πολύ σαφράν που έχει μπεί και το απολαμβάνεις γιατί έχει μια μοναδικότητα. Σου το προσφέρουν , χωρίς να σου ζητούν αντάλλαγμα.

Επειδή ακόμη πιστεύω στην ανθρωπιά, έστω και αν εξελίσσονται σε μετάνθρωποι πλέον οι άνθρωποι, είμαι σίγουρη πως κάποια μάτια βούρκωσαν , κάποια χείλη χαμογέλασαν. Κάποιοι μπορεί και να τα ακούμπησαν στα μάγουλα τους ή στο στέρνο τους για να πάρουν λίγη από την αθωότητα, που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί.

Και με τη σειρά τους ανταπέδωσαν την κίνηση. Έγραψαν και αυτοί ευχές σε παιδιά. Που έχουν μέλλον. Να μη κάνουν τα ίδια λάθη με αυτούς. Ότι ναι, τα ναρκωτικά σκοτώνουν. Ότι η ανομία έχει επιπτώσεις. Η Θετική Φωνή κάθε Τετάρτη , εθελοντικά πάει και βάφει και ζωγραφίζει τις φυλακές του Αγ. Παύλου στον Κορυδαλλό και όλοι βρέθηκαν μπροστά σ αυτό το υπέροχο πάζλ αγνότητας , ομορφιάς, καλοσύνης , ακόμη και φαντασίας που είναι το μεγαλύτερο προτέρημα των παιδιών.

Θα κλείσω με μια ευχή σε μια κατακόκκινη κάρτα με γράμματα ατάκτως ερριμένα . «Υπομονή γιατί κάποια στιγμή, θα βγεις». Καλές γιορτές.

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Ανοικτό κάλεσμα για συμμετοχή σε εικαστική έκθεση με θέμα: "Ο Ξένος"

ΞΕΝΟΣ
Εικαστική έκθεση-Project

To Δίκτυο Τέχνης και Δράσης διοργανώνει εικαστική έκθεση-project με θέμα: “Ο Ξένος”.
Η έκθεση ΞΕΝΟΣ έχει σαν στόχο να καταγράψει κάποιες από τις κοινωνικές ετερότητες που βάλλονται, αμφισβητούνται ή δέχονται κοινωνική κατάκριση ή περιθωριοποίηση.

Με αφορμή το κείμενο του Καμύ, οι Ξένοι αυτής της γης κουβαλούν το αίσθημα ότι δεν “ταιριάζουν” και δεν έχουν ενσωματωθεί σε αυτή την κοινωνία έτσι όπως είναι οργανωμένη.

Ποιοι θα συμμετέχουν.
Το Κάλεσμα για συμμετοχή είναι γενικό,αφορά εικαστικούς καλλιτέχνες, φωτογράφους,video artist, κ.α. και δεν αφορά μόνο μέλη του Δικτύου. Η επιλογή θα γίνει από τους επιμελητές/συντονιστές και τα βασικά κριτήρια θα είναι η Ακαδημαϊκή κατάρτιση των συμμετεχόντων και το σύγχρονο ύφος της δουλειάς τους.

Είμαστε ανοικτοί σε προτάσεις που αφορούν παράλληλες δράσεις με το εικαστικό project:π.χ.: βιωματικά εργαστήρια, δράσεις για παιδιά, διαλέξεις , δράσεις performance, κ.α.

Που θα γίνει;
Η πρόθεσή μας είναι η έκθεση να παρουσιαστεί κάπου κεντρικά ( ήδη είμαστε σε επικοινωνία με χώρους) αλλά να μην μείνει εκεί μόνο. Επιθυμούμε η έκθεση “Ξένος” να υποστηρίξει ερευνητικά projects Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων σε συνέδρια, σεμινάρια κ.α.

Πότε θα γίνει;
Στόχος μας είναι η πρώτη έκθεση να γίνει τον Ιούνιο (2016).

Την επιμέλεια της έκθεσης έχει αναλάβει η μουσειολόγος, Ευτυχία Καλοχαιρέτη.

Βιογραφικό και δείγμα/φωτογραφίες από πρόσφατη δουλειά μπορείτε να στείλετε μέχρι  τέλος Ιανουαρίου στο email: ele.karagianni@yahoo.gr

Για το project αλλά και για πληροφορίες που αφορούν και άλλες δράσεις μπορείτε να ενημερώνεστε από το blog ή την ομάδα στο Face book με τον τίτλο: ΔΙΚΤΥΟ ΤΕΧΝΗΣ και ΔΡΑΣΗΣ (Οι άνθρωποι με τα μπαλόνια)





Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Νοσοκομείο φυλακών Κορυδαλλού-1ο Εργαστήριο


9-12-2015
Η Τέχνη είναι ένα όχημα. Ένα τελεφερίκ. Ένα υποβρύχιο. Ανάλογα σε ποια δύσβατη περιοχή θέλεις να πας. Σήμερα μας πήγε στο Νοσοκομείο των φυλακών του Κορυδαλλού.
Την πόρτα μας την άνοιξε η Θετική φωνή. Ο Γιώργος και ο Στέργιος είναι δύο εργάτες της Αγάπης όπου κάθε εβδομάδα βρίσκονται εκεί για να ενημερώσουν, να στηρίξουν και να δώσουν ελπίδα, ιδιαίτερα σε εκείνους του κρατούμενους που έχουν ακόμα ένα βάρος να σηκώσουν: την οροθετικότητα και την τοξικοεξάρτησή τους. Η Ελπίδα που φέρνουν τα παιδιά στο μήνυμά τους στην ουσία είναι αυτό: “Υπάρχει για εσένα κάτι εκεί έξω που σε περιμένει. Δεν είσαι μόνος”.

Σήμερα ήμασταν κι εμείς μαζί στην καθιερωμένη επίσκεψή τους. Η Ελένη, η Ίρις, η Παναγιώτα.
Η εμπειρία; Μοναδική και από αυτές που αφήνουν το στίγμα τους μέσα σου.

Το σφίξιμο ξεκίνησε από πριν ακόμα μπούμε μέσα στις φυλακές. Τεράστιοι τοίχοι, συρματόπλεγμα παντού, ακόμα και στον ..αέρα. Λόγω της δίκης της Χρυσής Αυγής όλη η περιοχή ήταν ασφυκτικά φρουρούμενη.
Μια μίνι κρίση πανικού συνέβη όταν ακούσαμε τη βαριά μεταλλική πόρτα να κλείνει πίσω μας. Μέχρι να φτάσουμε στην πτέρυγα του νοσοκομείου, αρκετές πόρτες χτύπησαν με θόρυβο πίσω μας. Δεν μπορώ να σας μεταφέρω τον άσχημο αυτόν ήχο. Τόσο άσχημος σα να ήταν ζωντανός και σε έπιανε από το λαιμό. Για μια στιγμή μπήκα στη θέση εκείνων των ψυχών που δεν ήρθαν εδώ μέσα σαν επισκέπτες αλλά για να ζήσουν ένα μικρό ή μεγάλο μέρος της ζωής τους.

Φτάσαμε στην αίθουσα όπου θα διακοσμούσαμε. Είχαν σχολείο εκείνη την ώρα και γι αυτό δουλέψαμε με μικρό αριθμό κρατούμενων. Οι ηλικίες τους ήταν από 20 χρονών μέχρι 60 τουλάχιστον. Όλες οι φυλές της γης και τα χρώματα ανθρώπων ήταν εκεί μέσα. Κάποιοι με αφημένη εμφάνιση. Άλλοι, οι πιο νέοι ήταν πιο στιλάτοι: σκουφάκια, τατουάζ, κοσμήματα. Θα μπορούσαν να είναι και τα παιδιά στο διπλανό τραπέζι, σε ένα καφέ στο Γκάζι. Όλοι όμως είχαν ένα κοινό βλέμμα. Ένα βλέμμα που δεν σε άφηνε να καταλάβεις τι ακριβώς αισθάνονται εκείνη τη στιγμή.
Ήταν φιλικοί μαζί μας. Ούτε μια στιγμή δεν αισθανθηκαμε κάποιο πείραγμα ή κάποιο παράξενο βλέμμα. Κάποιοι ήταν συνεσταλμένοι. Άλλοι πιο επικοινωνιακοί. Δίστασαν οι περισσότεροι να πιάσουν το πινέλο για να ζωγραφίσουν μαζί μας . “Είμαι Άχρηστος!” είπε κάποιος.
Γέλασα μέσα μου. Σα να άκουγα ένα μαθητούδι στο Δημοτικό, στις πρώτες του αναστολές μπροστά στο λευκό χαρτί. Είναι οδυνηρό το λευκό χαρτί και ο λευκός τοίχος. Μα όταν ξεκινάς να ζωγραφίζεις για πρώτη φορά -δεν έχει σημασία τι- με κάθε γραμμή αρχίζεις να αισθάνεσαι λίγο πιο σημαντικός από πριν. Λίγο πιο Χρήσιμος.
Όλοι οι διστακτικοί πήραν κάρβουνο και πινέλα τελικά. “Αυτό είναι!” είπα μέσα μου. “Είδες που μπορείς; Μια γραμμή. Μια μόνο γραμμή που θα είναι η δικιά σου η γραμμή!”.
Τα παιδιά, μας πήγαν αλλού βέβαια από εκείνα που είχαμε προγραμματίσει να σχεδιάσουμε. Εκτός από κάποια σχέδια που καταφέραμε να ολοκληρώσουμε, ενδιάμεσα γέμισαν τον τοίχο με tribal με ποδοσφαιρικά συνθήματα, με skin heads κεφάλια, κ.α. Κάποιος έκανε μια σβάστικα στο πρόσωπο που ζωγράφισε. Ο Γιώργος την έκανε καρδούλα. Ήταν η μόνη παρέμβαση που κάναμε στα σχέδιά τους. Στο επόμενο εργαστήριο θα ενσωματώσουμε στο γκράφιτι κάθε τι που ζωγράφισαν ή έγραψαν.
Πως αισθάνθηκα; Υπήρξαν έντονες στιγμές αμηχανίας. Και άγχους για να μην πούμε κάτι λάθος που θα τους στεναχωρούσε. Φόβος; Όχι. Ούτε μια στιγμή. Αισθανθήκαμε άνετα να κυκλοφορήσουμε ανάμεσά τους, να δούμε τους χώρους τους, να τους χαμογελάσουμε και να τους κοιτάξουμε στα μάτια.
Εκεί στον τοίχο καθώς ζωγράφιζα, γύρισα και είδα αυτούς τους άντρες με τα πινέλα δίπλα μου . Δεν είδα δολοφόνους ούτε εγκληματίες, ούτε κλέφτες ούτε πρεζάκια. Δεν είδα ούτε μια στιγμή τα “Άχρηστα” της κοινωνίας.
Μου φάνηκαν σαν να είδα μικρά πληγωμένα, μαλωμένα παιδιά, να παίζουν με πάθος με τις δαχτυλομπογιές τους. Για να ξεχάσουν τον θρήνο της ζωής τους.


Οι παρεμβάσεις και τα εργαστήρια θα συνεχίσουν και μετά τις γιορτές.
Ευχαριστούμε Γιώργο, Στέργιο, Θετική φωνή.

 Η ομάδα.

 Έργο ενός από τους κρατούμενους.

 Η Ιρις.

 Ο Στέργιος από την Θετική Φωνή

 Ο Παναγιώτης από την Θετική φωνή


Στέργιος και Παναγιώτα. Αγάπη μόνο.
Η Ελένη.